Drie gemiste kansen

Ik zeg niets nieuws als ik zeg dat het drinken van alcohol nogal wat gevolgen heeft. Vallen is daar één van. A.F.TH. van der Heijden gaf een roman niet voor niets de titel `Vallende Ouders`. In deze roman sijpelt de drank de lezer tegemoet.

Als bemoeizorger kom ik deze gevolgen dus ook regelmatig tegen. Soms zijn de wonden duidelijk zichtbaar. Het gezicht of achterhoofd ziet er paars en bultig uit. Soms zegt iemand onomwonden wat er is gebeurd. Vaak worden er maar weinig woorden aan vuil gemaakt.

Het komt ook voor dat de valpartij grote gevolgen heeft. Het betekent soms het einde van het drinken. Als de val ernstige botbreuken tot gevolg heeft, volgt er noodgedwongen een ziekenhuisopname. Een periode van abstinentie die tot nadenken kan aanzetten. Meestal vallen de opgelopen blessures mee en kan de drinker na de valpartij door gaan. Enigszins gehavend begeeft hij zich weer de straat op om een nieuwe voorraad in te slaan.

Iemand zien vallen doet mij steevast aan de grond genageld staan. Nog niet zo lang geleden viel iemand die toch de deur voor mij had opengedaan, steil achterover. Zijn achterhoofd werd niet gespaard, want hij viel precies op zijn stereotoren. Even was alle beweging bevroren en ik hield mijn adem in. Ik wist dat hij van uit het niets was gevallen en ik deze val niet had kunnen breken. Als een Godswonder kwam het leven terug in de gevallen man. Vrijwel net zo snel als de valpartij zich had voltrokken, stond hij weer kaarsrecht naast zijn toren. Hij zei er niets over. Uit schaamte of omdat de klap elk besef even had uitgeschakeld? Hij bleef het antwoord schuldig.