Drie gemiste kansen

Bastiaan had altijd in de hulpverlening gewerkt. Sprak het jargon en had een vriendelijke uitstraling. Bastiaan dronk, dronk stevig en na zijn scheiding gingen alle remmen los. De hersenen liep onherstelbare schade op en de Korsakov bepaalde meer en meer Bastiaans doen en laten. Lange tijd mocht ik niet bij hem komen, hij kwam wel bij mij want hij was toch bezig met zijn fietstochten. Totdat ik wel bij hem over de vloer kwam. Een verwaarloosde woning. Bastiaan at nauwelijks. Bij Korsakov is er geen ziekte inzicht, ook niet als je zelf hulpverlener bent geweest. Als ik toch iets zei over zijn geheugen waren zijn woorden steevast: “Ik heb een ijzersterk geheugen”

De situatie verslechterde en ik vroeg een rechtelijke machtiging aan. De rechter kwam en die vond dat meneer nog wilsbekwaam genoeg was om voor zichzelf keuzes te maken. Niet eten en eindeloos drinken was volgens haar zijn eigen keus. Was het ook zijn keus dat hij binnen enkele maanden overleed aan kanker. Hij had namelijk geen ziekte inzicht. Gemiste kans?

Harrie kom ik met enige regelmaat tegen op de fiets. Steevast zijn kind in het kinderzitje. Harrie heeft het nodige gedronken in zijn leven. Zoveel dat zijn lever geen druppel meer kon verwerken. Eenmaal probeerde hij het toch nog, werd zo ziek dat hij de knop eigenhandig omzette en nooit meer een druppel heeft gedronken. De inschatting van de specialisten was dat Harrie een nieuwe lever moest krijgen. Zo niet dan zou hij overlijden. Hij kwam op de wachtlijst. Voorwaarde was: niet drinken. Dit lukte Harrie, die begeleid ging wonen, een nieuwe vriendin trof en uiteindelijk weer vader werd van twee kinderen. En die levertransplantatie. Die bleek uiteindelijk niet nodig. Een gegrepen kans.